Ciśnieniomierze zegarowe (aneroidowe, sprężynowe)
Ciśnieniomierze aneroidowe wymagają użycia stetoskopu (słuchawek) w celu wysłuchania tonów związanych ze skurczowym i rozkurczowym ciśnieniem krwi. W przypadku ciśnieniomierzy do użytku domowego przez pacjenta, stetoskop wchodzi zazwyczaj w skład kupowanego zestawu.
Ciśnieniomierze aneroidowe produkowane są na ogół z manometrem zintegrowanym z gruszką pompującą. Połączenie do mankietu może być wtedy zrealizowane na trzy sposoby:
- dwa przewody - powietrze z gruszki pompowane jest do mankietu jednym przewodem, a ciśnienie powietrza z mankietu doprowadzane jest do manometru drugim przewodem. Mechanizm aneroidowy jest dzięki temu bardziej odporny na gwałtowne wzrosty ciśnienia wywołane ręcznym pompowaniem i nie występuje efekt "skakania" wskazówki manometru. Mankiet pełni tu rolę buforu powietrznego.
- 2 w 1 - dwa przewody koncentryczne (jeden w drugim). Taki system łączy prostotę systemu jednoprzewodowego z zaletami systemu dwuprzewodowego.
Zalety:
Małe wymiary i masa. Można je zastosować poza gabinetem w różnych pozycjach. Wygodne dla osoby badanej. Nie zawierają rtęci. Bardzo dokładne. Do badania wykorzystuje się stetoskop.
Wady:
Wymagają okresowej kalibracji, najlepiej co 1-2 lata, odpowiednio do zaleceń producenta. American Heart Association zaleca kalibrację co 6miesięcy. Typowe manometry aneroidowe są nieodporne w znacznym stopniu na wstrząsy i inne urazy mechaniczne. Wady tej nie mają natomiast jednostki dobrej klasy.
Z uwagi na użycie stetoskopu nie powinny być raczej stosowane przez osoby niedosłyszące.
Zobacz również:
