Laseroterapia podologiczna w fizjoterapii schorzeń stóp
Laseroterapia w leczeniu schorzeń stóp – skuteczność potwierdzona praktyką
Zaburzenia w obrębie stóp są jednymi z najczęstszych przyczyn wizyt u fizjoterapeutów i lekarzy. Ból pięty, wrastające paznokcie, grzybica paznokci czy zapalenie powięzi podeszwowej to tylko niektóre z nich. Nowoczesna laseroterapia podologiczna staje się coraz częściej wybieraną metodą leczenia – bezpieczną, skuteczną i doskonale tolerowaną przez pacjentów.
Jak działa laseroterapia na tkanki stopy?
Światło lasera terapeutycznego – o długości fali 808, 980 lub 1064 nm – działa na poziomie komórkowym, wywołując efekt fotobiomodulacji. Co to oznacza w praktyce?
Efekty działania lasera:
zmniejszenie bólu poprzez zahamowanie przewodzenia bodźców bólowych,
działanie przeciwzapalne – obniżenie poziomu cytokin i mediatorów zapalnych,
przyspieszenie gojenia ran i regeneracji – pobudzenie fibroblastów i angiogenezy,
poprawa mikrokrążenia i odżywienia tkanek.
Laseroterapia może być stosowana zarówno w ostrych stanach zapalnych, jak i w leczeniu przewlekłych dolegliwości stóp.
Najczęstsze wskazania do laseroterapii w podologii i podiatrii
Onychomikoza (grzybica paznokci)
Laser tworzy efekt fototermolizy, powodując wzrost temperatury w obrębie płytki paznokcia i niszcząc kolonie grzybów. Terapia jest:
bezkontaktowa,
bezpieczna,
uzupełniająca lub alternatywna wobec leczenia farmakologicznego.
Onychokryptoza (wrastające paznokcie)
Laser zmniejsza obrzęk i stan zapalny tkanek okołopaznokciowych. Można go stosować:
przed zabiegiem chirurgicznym,
po zabiegu – w celu przyspieszenia gojenia,
jako wsparcie terapii zachowawczej.
Zapalenie powięzi podeszwowej
Laser biostymulacyjny:
redukuje stan zapalny powięzi,
łagodzi dolegliwości bólowe,
przyspiesza regenerację kolagenu.
Nerwiak Mortona
W przypadku nerwiaka lasery Globus wykorzystywane są do:
zmniejszenia objętości zgrubienia nerwu,
redukcji bólu pod stopą (działanie antalgiczne),
łagodzenia stanu zapalnego w przestrzeni międzypalcowej.
Zespół Raynauda
Laseroterapia poprawia mikrokrążenie i zmniejsza objawy niedokrwienia palców stóp, szczególnie u pacjentów narażonych na zimno.
Trudno gojące się rany i owrzodzenia
Laser wspomaga leczenie przez:
przyspieszenie angiogenezy,
pobudzenie komórek skóry i naskórka,
ograniczenie ryzyka infekcji.
Porównanie laseroterapii z innymi metodami
Metoda leczenia
Czas terapii
Ryzyko działań ubocznych
Skuteczność w stanach przewlekłych
Bezinwazyjność
Farmakoterapia
długotrwała
wysokie
zmienna
❌
Terapia manualna
umiarkowany
niskie
dobra
✅
Laseroterapia
krótka
bardzo niskie
bardzo dobra
✅
Technologia Globus PODCARE – specjalnie dla profesjonalistów
Globus PODCARE to linia laserów terapeutycznych klasy 4, zaprojektowana specjalnie do terapii schorzeń w obrębie stóp – z myślą o lekarzach i fizjoterapeutach.
Dlaczego warto wybrać lasery PODCARE?
Moc 6W a w szczególności 12 W zapewnia odpowiednią szybkość działania. Dostępne są również modele o mocy 2W – odpowiednie do zabiegów powierzchniowych.
Preinstalowane programy do leczenia onychomikozy, onychokryptozy, zapalenia powięzi, nerwiaka Mortona a także innych chorzeń niekoniecznie powiązanych tylko ze stopami.
Możliwość tworzenia programów własnych wg indywidualnie przygotowanych protokołów.
Długości fali 808 nm (standard) i opcjonalnie: 980 lub 1064 nm,
Tryb ciągły i impulsowy,
Kompaktowa forma – idealna do gabinetów i wizyt domowych. Wersja „PRO” wybierana zwykle do pracy stacjonarnej, również pozwala na łatwe przenoszenie urządzenia.
Zasilanie sieciowe i akumulatorowe.
Funkcja APL (Automatic Power Limiting) – gdy podczas stosowania dużej mocy dioda laserowa zbyt mocno się nagrzeje, funkcja ta automatycznie obniży moc emisji wydłużając jednocześnie czas zabiegu zachowując sumaryczną dawkę energii terapeutycznej (J/cm²). Nie zaburza to efektu leczniczego chroniąc żywotność urządzenia.
Zainwestuj w nowoczesną terapię, która przynosi efekty – wybierz laseroterapię podologiczną z urządzeniami Globus.
Praktyczny przewodnik dla lekarzy, pielęgniarek i studentów medycyny
Stetoskop to podstawowe narzędzie w pracy większości specjalistów medycyny, zarówno internistów, lekarzy rodzinnych, jak i kardiologów czy pediatrów. Choć wygląd tego urządzenia pozostał dość niezmienny od lat, rozwój technologii i nowe potrzeby kliniczne spowodowały pojawienie się różnych rodzajów głowic (części kontaktującej się z ciałem pacjenta). Poniżej przedstawiamy przegląd podstawowych typów głowic stetoskopowych, ich zastosowanie i wskazówki, jak optymalnie wykorzystać je w praktyce lekarskiej.
1. Głowica z membraną (diaphragm)
Charakterystyka
Membrana, to sztywna i płaska powierzchnia wykonana z wytrzymałego tworzywa sztucznego.
Typowe stetoskopy z membraną mają też wbudowany tzw. „ciepły” pierścień (non-chill rim, niechłodzący), zwiększający komfort pacjenta.
Zastosowanie
Wysokie częstotliwości: Membrana umożliwia lepsze słyszenie dźwięków o wyższej częstotliwości, np. szmerów płucnych (szmery pęcherzykowe, szmery oskrzelowe) czy tonów serca w zakresie wyższych tonów (S1, S2).
Osłuchiwanie płuc: Z racji większej czułości na wysokie częstotliwości, osłuchujemy nią klatkę piersiową w celu oceny szmerów oddechowych.
Szmer naczyniowy: Dzięki membranie można też wychwycić niektóre szmery naczyniowe o wyższych częstotliwościach (np. nad tętnicami szyjnymi).
Praktyczne wskazówki
Przed przyłożeniem stetoskopu do skóry pacjenta warto przez chwilę ogrzać głowicę w dłoni, zwłaszcza jeśli nie ma „ciepłego” pierścienia.
Aby uzyskać najlepszą jakość odsłuchu, zwiększ nacisk głowicy na skórę – ułatwia to wychwycenie dźwięków o wyższej częstotliwości.
2. Głowica typu lejek (bell)
Charakterystyka
Lejek (tzw. dzwonek, ang. bell) to niewielkie, wypukłe zagłębienie w metalowej lub plastikowej obręczy, pozbawione cienkiej membrany.
Charakteryzuje się mniejszą średnicą niż membrana.
Zastosowanie
Niskie częstotliwości: Lejek lepiej przewodzi i wzmacnia dźwięki o niższych częstotliwościach (np. tony S3, S4 serca, niektóre szmery rozkurczowe).
Osłuchiwanie serca: Przydaje się do oceny miękkich szmerów sercowych, typowych dla chorób zastawkowych (np. niedomykalność mitralna, niedomykalność trójdzielna) czy do odsłuchiwania niskich tonów przy wczesnych i późnych fazach rozkurczu.
Osoby szczupłe i dzieci: Lejek, ze względu na mniejszą średnicę, bywa praktyczny przy osłuchiwaniu trudniej dostępnych obszarów i w pediatrii (choć obecnie producenci częściej oferują dedykowane, mniejsze głowice pediatryczne).
Praktyczne wskazówki
Aby lepiej słyszeć niskie tony, stosuj delikatny nacisk głowicy w formie lejka na skórę. Zbyt mocny nacisk może „spłaszczyć” tkanki i częściowo zablokować fale niskiej częstotliwości.
3. Głowica dwustronna (dual-head, podwójna)
Charakterystyka
Większość stetoskopów posiada dwustronną głowicę: z jednej strony membrana, a z drugiej lejek.
W trzonie głowicy znajduje się mechanizm obrotowy, który pozwala przełączać się między membraną a lejkiem (użytkownik słyszy dźwięki tylko z jednej strony głowicy naraz).
Zastosowanie
Uniwersalność: Dzięki takiemu rozwiązaniu lekarz dysponuje zarówno membraną czułą na wysokie częstotliwości, jak i lejkiem do niskich częstotliwości.
Wszechstronność w diagnostyce: To popularny wybór w medycynie rodzinnej i w praktyce szpitalnej, gdyż taki stetoskop umożliwia komfortowe osłuchiwanie zarówno serca, jak i płuc oraz innych struktur naczyniowych.
Praktyczne wskazówki
Zanim przystąpisz do osłuchiwania, upewnij się, czy ustawiona jest właściwa strona głowicy (membrana lub lejek). Producenci zazwyczaj oznaczają pozycję mechanizmu (np. kreska lub wskaźnik).
Niektóre stetoskopy (np. Spengler, Littmann, Spirit) wyposażone są w w membranę o regulowanej częstotliwości.
Za pomocą nacisku można zmieniać zakres rejestrowanych częstotliwości (od tonów niskich do wysokich).
Chociaż jest to rozwiązanie bardzo wygodne, jakość osłuchiwania niskich tonów może być nieco gorsza w porównaniu z klasycznym lejkiem.
Zastosowanie
Wszechstronne osłuchiwanie: Bez konieczności obracania głowicy można słyszeć zarówno dźwięki niskiej, jak i wysokiej częstotliwości.
Oszczędność czasu: Mniej manipulacji przy głowicy, co bywa przydatne w warunkach szybkiej diagnostyki, np. na SOR czy intensywnej terapii.
Praktyczne wskazówki
Lekkie przyłożenie głowicy do skóry – pozwala wyeksponować dźwięki o niższej częstotliwości.
Silniejsze dociśnięcie – sprawdza się przy osłuchiwaniu wyższych częstotliwości.
Wymaga krótkiego treningu, by opanować właściwy nacisk i nie tracić czułości na istotne szmery.
5. Głowica pediatryczna i noworodkowa
Charakterystyka
Mniejsza średnica: Pozwala precyzyjniej osłuchać drobne klatki piersiowe niemowląt i dzieci.
Może występować w wersji z samą membraną lub z głowicą dwustronną (membrana + lejek).
Zastosowanie
Pediatria i neonatologia: Ułatwia osłuchiwanie małych pacjentów, gdzie standardowa głowica może być zbyt duża.
Dodatkowe akcesoria: Często mają „ciepły” pierścień i specjalnie zaprojektowany kształt, by nie wywoływać dyskomfortu u dziecka. Niektóre stetoskopy pediatryczne (np. firmy Spirit) posiadają zabawkowe nakładki, aby poprawić nastrój badanego dziecka.
Praktyczne wskazówki
Pamiętaj o wyciszeniu pomieszczenia – osłuchiwanie dzieci wymaga większej precyzji i spokoju.
Często warto mieć w zestawie zarówno głowicę pediatryczną, jak i noworodkową, jeśli pracujesz w warunkach oddziału neonatologicznego.
6. Głowice kardiologiczne
Charakterystyka
Zwykle większa masa i specjalna, głębsza konstrukcja (cylindryczna, o pogrubionych ściankach).
Membrana dwutonowa albo podwójna membrana (druga membrana pediatryczna zamiast tradycyjnego lejka).
Zastosowanie
Wysoka jakość osłuchiwania: Zmniejszona utrata dźwięku i znakomita izolacja akustyczna pozwalają lepiej wychwytywać subtelne szmery i tony serca oraz płuc.
Diagnozowanie wad zastawkowych: Pozwala na dokładniejszą analizę szmerów o różnej częstotliwości (od niskich, rozkurczowych, po wysokie, skurczowe).
Praktyczne wskazówki
Sprawdź, czy stetoskop kardiologiczny nie jest zbyt ciężki dla Ciebie w codziennej praktyce.
Jeśli jednak specjalizujesz się w kardiologii, zwykle warto zainwestować w wyższej jakości sprzęt.
W większości modeli trzeba przyzwyczaić się do większej grubości przewodów, tzn. podwójnych lub specjalnie karbowanych wewnętrznie (MDF) i cięższej głowicy, ale rekompensuje to znakomita jakość dźwięku.
7. Jak wybrać odpowiednią głowicę stetoskopu?
Profil pacjentów
Jeżeli pracujesz głównie z dziećmi, przyda się głowica pediatryczna.
W praktyce internistycznej lub rodzinnej najczęściej stosuje się podwójną głowicę (membrana + lejek) lub pojedynczą z membraną dwutonową.
W kardiologii – najlepiej sprawdzą się modele kardiologiczne.
Rozważ zakup stetoskopu z głowicami wymiennymi (konwertowalnymi) stosującymi odkręcane nakładki, np. nakładka z małą membraną zamiast lejka (Littmann, Spengler) czy wiele nakładek (MDF). Niektórzy lekarze decydują się również tańsze ale uniwersalne stetoskopy typu Rappaport z wymiennymi nakładkami głowic.
Komfort i ergonomia
Upewnij się, że masa głowicy i długość przewodu są dopasowane do Twoich preferencji. Rozważ stetoskop z głowicą aluminiową lub tytanową (MDF, Spirit), ale pamiętaj, że najwyższą jakość osłuchową posiadają głowice wykonane ze stali nierdzewnej lub z tytanu.
Wypróbuj, czy dobrze słyszysz dźwięki przy standardowym nacisku, zwłaszcza jeśli wybierasz membranę dwutonową („tunable”).
Budżet
Najprostsze stetoskopy z membraną i lejkiem bywają tańsze, ale jeśli zależy Ci na wysokiej jakości osłuchiwania, zwłaszcza w kardiologii, warto rozważyć modele ze średniej lub wyższej półki.
Łatwość czyszczenia i konserwacji
W warunkach szpitalnych częste dezynfekcje i czyszczenie głowicy to podstawa. Wybieraj materiały trwałe i odporne na środki dezynfekujące.
Podsumowanie
Znajomość różnego rodzaju głowic stetoskopów – od klasycznej membrany i lejka, przez rozwiązania pediatryczne, kardiologiczne, aż po innowacyjne membrany dwutonowe – pozwala lekarzowi świadomie dobrać sprzęt do specyfiki swojej pracy.
Dzięki umiejętnemu zastosowaniu poszczególnych rodzajów głowic stetoskop staje się jeszcze skuteczniejszym narzędziem diagnostycznym, pozwalając lekarzowi wyłapać kluczowe informacje o stanie serca, płuc i naczyń pacjenta. Niebagatelne znaczenie ma również regularne czyszczenie i konserwacja stetoskopu, a także wymiana membrany, która z czasem ulega zużyciu.
Kompaktowa i bezprzewodowa kamera endoskopowa Firefly
W świecie nowoczesnej diagnostyki i terapii medycznej, precyzja i niezawodność urządzeń to podstawa. Kamera endoskopowa Firefly DE-1270 łączy te cechy z innowacyjną technologią bezprzewodową, oferując nowe możliwości dla specjalistów w dziedzinie medycyny i weterynarii.
Bezprzewodowa swoboda działania
Zapomnij o plątaninie kabli! Dzięki technologii Wi-Fi, Firefly DE-1270 umożliwia bezprzewodowe przesyłanie obrazu w czasie rzeczywistym do tabletu, komputera czy smartfona. Oznacza to:
Łatwiejsze poruszanie się w gabinecie.
Szybszą konfigurację urządzenia.
Większą sterylność dzięki eliminacji przewodów.
Do kamery można dokupić również kompaktowe źródło światła Firefly ES201, dzięki czemu całe rozwiązanie jest jeszcze bardziej wygodne w użyciu i przenośne. Ułatwia integrację różnych elementów systemu endoskopowego.
Obraz w jakości FullHD
Precyzja diagnostyki zależy od jakości obrazu. Firefly DE-1270 oferuje rozdzielczość FullHD (1920 x 1080), która:
Umożliwia szczegółową analizę obrazu.
Zapewnia wyraźne odwzorowanie struktur anatomicznych.
Ułatwia podejmowanie trafnych decyzji diagnostycznych.
Kompatybilność z różnymi endoskopami
Uniwersalne mocowanie typu C-mount sprawia, że Firefly DE-1270 może być używana z szeroką gamą endoskopów, w tym:
Gastroskopów,
Bronchoskopów,
Laryngoskopów,
Endoskopów weterynaryjnych.
Dzięki temu nie musisz inwestować w nowy sprzęt – kamera doskonale współpracuje z urządzeniami, które już posiadasz.
Idealna do telemedycyny i szkoleń
Firefly DE-1270 umożliwia łatwe przesyłanie obrazu w czasie rzeczywistym, co sprawia, że:
Lekarze mogą konsultować przypadki zdalnie.
Studenci i praktykanci mogą obserwować zabiegi na żywo, nawet z odległych lokalizacji.
Umożliwia rejestrację zabiegów w celach szkoleniowych i dokumentacyjnych.
Zastosowania kamery Firefly DE-1270
Firefly DE-1270 to urządzenie wszechstronne, które sprawdza się w wielu dziedzinach:
Weterynaria: badanie małych zwierząt, procedury diagnostyczne i chirurgiczne.
Dzięki nowoczesnej technologii, eliminacji kabli, łatwej obsłudze i doskonałej jakości obrazu, urządzenie to pozwala na:
Lepszą efektywność pracy.
Większą precyzję diagnostyczną.
Większe zadowolenie pacjentów dzięki krótszym i bardziej komfortowym procedurom.
Większą wygodę pracy w sytuacjach, gdzie ograniczona przestrzeń może utrudniać manipulację urządzeniami.
Większa elastyczność użytkowania w różnych lokalizacjach, bez konieczności podłączania urządzenia do konkretnego systemu.
Firefly ES201 (opcja) – źródło światła na rękojeści
Źródło światła endoskopowego Firefly ES201, to kompaktowe, ale wydajne i niezawodne oświetlenie, dostosowane do różnych zastosowań. Jest często stosowana razem z kamerą Firefly DE-1270, ale jest urządzeniem niezależnym.
Zintegrowana konstrukcja na rękojeści – zmniejsza liczbę wymaganych kabli, ułatwiając manipulację endoskopem.
Uniwersalność połączeń – kompatybilne ze standardem ACMI, w tym Olympus. Do rozwiązań Storz należy zastosować specjalny adapter Storz.
Technologia LED – gwarantuje jasne i trwałe światło o optymalnej temperaturze barwowej.
Kompaktowość i łatwość obsługi Firefly ES201 czynią je idealnym wyborem dla klinik i gabinetów lekarskich, które potrzebują elastycznego systemu oświetleniowego.
Jak sterylizować laryngoskop?
Sterylizacja laryngoskopów to kluczowy element w utrzymaniu wysokich standardów higieny i zapobieganiu zakażeniom w placówkach medycznych. Proces ten musi uwzględniać różnorodność konstrukcji laryngoskopów, w tym różnice w typach łyżek, systemach oświetlenia oraz ich przeznaczeniu. Poniżej przedstawiamy szczegółowy przewodnik dla personelu medycznego obejmujący najważniejsze aspekty sterylizacji.
1. Przygotowanie do sterylizacji
Demontaż:
Rozbierz laryngoskop na części, jeśli jest to możliwe (łyżka, rękojeść, ewentualne źródło światła).
Upewnij się, że ruchome elementy, jak dźwignia w laryngoskopach McCoy, są rozłożone.
Wstępne oczyszczenie:
Usuń widoczne zanieczyszczenia za pomocą wody i detergentu enzymatycznego.
Zwróć szczególną uwagę na przestrzenie trudno dostępne, np. wokół światłowodów lub mechanizmów ruchomych.
Sprawdzenie materiałów:
Laryngoskopy mogą być wykonane z różnych materiałów. Zapoznaj się z instrukcją producenta w celu dobrania właściwej metody sterylizacji.
2. Metody sterylizacji
a) Autoklawowanie
Zastosowanie: Do metalowych części, takich jak łyżki Macintosh, Miller lub niektóre modele McCoy.
Opis:
Proces sterylizacji parą wodną pod ciśnieniem w temperaturze 121–134°C.
Skutecznie eliminuje bakterie, wirusy i grzyby.
Uwagi:
Sprawdź w instrukcji obsługi producenta, czy światłowody i diody LED są odporne na wysokie temperatury. Niektóre modele wymagają innych metod.
b) Sterylizacja plazmowa
Zastosowanie: Do delikatnych elementów, takich jak światłowody, wbudowane LED czy ruchome części laryngoskopów McCoy.
Opis:
Wykorzystuje nadtlenek wodoru (H₂O₂) w stanie plazmy (zjonizowanego gazu). Plazma wytwarza wysoko reaktywne cząstki, takie jak wolne rodniki i jony, które niszczą struktury komórkowe drobnoustrojów.
Bezpieczna dla materiałów wrażliwych na ciepło. Proces zachodzi w niskiej temperaturze (około 50°C).
Po zakończeniu procesu, nadtlenek wodoru jest rozkładany na wodę i tlen, co sprawia, że metoda jest ekologiczna i nie pozostawia szkodliwych pozostałości.
c) Dezynfekcja chemiczna
Zastosowanie: Do komponentów niemożliwych do autoklawowania, takich jak łyżki z wbudowaną elektroniką.
Środki chemiczne:
Glutaraldehyd (2-3%) – skuteczny, szerokie spektrum działania, ale może być toksyczny dla personelu (wymaga wentylacji).
Nadtlenek wodoru H₂O₂ (3-7%) w postaci cieczy lub pary – ekologiczny, rozkłada się na wodę i tlen. Może jednak uszkodzić delikatne powierzchnie przy dłuższym kontakcie.
Tlenek etylenuEtO – gaz wprowadzany do komory na określony czas (zwykle 2–5 godzin). Wymaga usunięcia pozostałości EtO (aeracja) i zapewnienia systemu wentylacji. Jest bardzo skuteczny, nawet w miejscach trudno dostępnych
Cidex OPA – roztwór dezynfekujący oparty na aldehydzie ortoftalowym (OPA), który należy do kategorii wysokopoziomowej dezynfekcji chemicznej, a nie pełnej sterylizacji. Może być jednak stosowany do sterylizacji laryngoskopów wrażliwych z wbudowanymi światłowodami, LED lub ruchomymi częściami. Działa szybko, jest bezpieczny dla materiałów i bardziej komfortowy dla personelu.
Uwagi:
Ważne jest precyzyjne przestrzeganie czasu ekspozycji, aby uniknąć uszkodzeń materiałów.
d) Promieniowanie UV
Zastosowanie: Jako metoda pomocnicza dla powierzchniowych elementów jednorazowego użytku.
Uwagi:
Nieskuteczne w miejscach trudno dostępnych, takich jak wnętrza światłowodów.
3. Specyficzne wytyczne dla różnych typów laryngoskopów
Macintosh i Miller:
Prosta konstrukcja umożliwia stosowanie autoklawowania, o ile producent nie zastrzegł tego.
Światłowody wymagają ostrożności i regularnego czyszczenia.
W przypadku klasycznych laryngoskopów z żarówką w łyżce, zawsze wyjmij żarówkę, ponieważ uszkodzi się w autoklawie.
McCoy:
Dźwignia i ruchome elementy wymagają szczególnej uwagi.
Sterylizacja plazmowa lub chemiczna jest preferowana, aby uniknąć uszkodzenia mechanizmu.
Mega Blade:
Duża powierzchnia łyżki wymaga dokładnego czyszczenia.
Oświetlenie (światłowodowe lub LED) determinuje wybór metody sterylizacji – autoklawowanie jest możliwe tylko przy odpowiedniej odporności materiałów.
Wideolaryngoskopy:
Kamera i komponenty elektroniczne muszą być sterylizowane zgodnie z instrukcją producenta, najczęściej chemicznie lub plazmowo.
4. Kontrola jakości sterylizacji
Sprawdzenie funkcjonalności:
Po sterylizacji sprawdź działanie systemu oświetlenia, ruchomość elementów i brak uszkodzeń mechanicznych.
Testy skuteczności:
Regularnie przeprowadzaj testy biologiczne w autoklawie oraz sprawdzaj skuteczność dezynfekcji chemicznej.
5. Łączone systemy sterylizacji laryngoskopów
W nowoczesnej sterylizacji medycznej stosuje się różne systemy łączące różnorodne metody w celu maksymalizacji skuteczności i bezpieczeństwa. Takie kombinacje pozwalają na skuteczną dezynfekcję zarówno prostych, jak i zaawansowanych technologicznie narzędzi, w tym laryngoskopów. Oto krótka charakterystyka wybranych systemów sterylizacyjnych:
System
Metody składowe
Zastosowanie
Zalety
Sterrad
Plazma + nadtlenek wodoru
Delikatne, zaawansowane urządzenia
Skuteczność, niska temperatura, brak toksycznych resztek
Steris
Kwas nadoctowy + płukanie sterylne
Wrażliwe na temperaturę i wilgoć
Ekologiczny, krótki czas (30–60 min), przyjazny dla delikatnych materiałów
Gigasept FF lub Lonzagard
Glutaraldehyd + nadtlenek wodoru
Dezynfekcja trwałych narzędzi, takich jak elementy metalowe.
Fenol zwiększa skuteczność działania glutaraldehydu przeciwko opornym mikroorganizmom.
Autoklawowanie + dezynfekcja chemiczna
Para + środki chemiczne
Metalowe narzędzia, laryngoskopy wielokrotnego użytku
Redukcja zanieczyszczeń, solidne wyniki
UV + dezynfekcja chemiczna
Promieniowanie UV + środki chemiczne
Powierzchnie i proste narzędzia
Szybkość, niskie ryzyko uszkodzeń
W przypadku autoklawowania, sterylizacja tego rodzaju jest często elementem większego procesu sterylizacji:
Przygotowanie wstępne: Autoklawowanie może być poprzedzone chemiczną dezynfekcją w celu usunięcia zanieczyszczeń organicznych.
Uzupełnienie innych metod: Może być stosowane razem z plazmą nadtlenku wodoru lub UV dla narzędzi o złożonej konstrukcji.
Podział na komponenty: Części narzędzi odporne na wysoką temperaturę są autoklawowane, a delikatne elementy (np. światłowody) sterylizowane alternatywnymi metodami.
Zachęcamy do dzielenia się w komentarzu swoimi doświadczeniami związanymi ze sterylizacją laryngoskopów.
Metoda biofeedback przy stwardnieniu rozsianym (SM)
Stwardnienie rozsiane jest chorobą, która trwale uszkadza osłonki mielinowe w mózgu i rdzeniu kręgowym, co utrudnia przesyłanie sygnałów nerwowych. Nasz mózg posiada jednak zdolności do tworzenia nowych połączeń i adaptowania się do zmian, co nazywamy neuroplastycznością mózgu. Biofeedback jest znaną metodą leczniczą, która wspomaga ten proces i może być dzięki temu korzystny dla osób ze stwardnieniem rozsianym (SM). Należy jednak pamiętać, że neuroplastyczność mózgu u pacjentów z SM może być częściowo ograniczona przez chorobę. Mimo tego, biofeedback może wspierać tę zdolność poprzez wzmacnianie istniejących połączeń oraz optymalizację funkcjonowania układu nerwowego.
Biofeedback w SM stosuje się najczęściej w następujących obszarach:
Kontrola spastyczności mięśni: Biofeedback pomaga pacjentom monitorować aktywność mięśni i uczyć się technik relaksacyjnych, które zmniejszają spastyczność, powszechną u osób z SM. Dzięki monitorowaniu w czasie rzeczywistym pacjenci mogą uczyć się kontrolować i redukować mimowolne skurcze mięśni.
Trening chodu i równowagi: Biofeedback jest często stosowany w treningu funkcjonalnego w celu poprawy chodu, pomagając pacjentom z SM poprawić równowagę i koordynację podczas chodzenia. Dzięki dokładnym informacjom zwrotnym o aktywności mięśni pacjent może poprawić wzorce chodu i zmniejszyć ryzyko upadków. Chód staje się bardziej płynny i stabilny, co istotne, mniej męczący, co pozwoli na wykonywanie większej ilości kroków.
Poprawa precyzji i kontroli ruchów: Biofeedback umożliwia pacjentom obserwację aktywności mięśni w czasie rzeczywistym, co pozwala im uczyć się, jak lepiej kontrolować funkcje motoryczne, w szczególności ruchy ręki. Poprzez świadome zmniejszanie lub zwiększanie napięcia mięśniowego, pacjenci mogą poprawić zdolność do wykonywania precyzyjnych ruchów, takich jak chwytanie przedmiotów czy manipulowanie nimi.
Poprawa kontroli pęcherza moczowego i funkcji jelit: Biofeedback może być używany do trenowania mięśni dna miednicy, które w SM często działają nieprawidłowo. Ćwiczenia wzmacniające mięśnie dna miednicy, prowadzone z wykorzystaniem sygnałów zwrotnych w czasie rzeczywistym, pomagają poprawić kontrolę nad nietrzymaniem moczu.
Zmniejszenie zmęczenia i poziomu stresu: Biofeedback pomaga regulować stres i poprawiać umiejętności relaksacyjne, co jest kluczowe w radzeniu sobie ze zmęczeniem, częstym objawem SM. Na przykład biofeedback dotyczący zmienności rytmu serca (HRV) może nauczyć pacjentów lepszej kontroli nad stresem, co może zmniejszyć zmęczenie czy problemy ze snem.
Zwiększenie samoświadomości: Biofeedback uczy pacjentów lepszego rozumienia własnego ciała i reakcji fizjologicznych. Dzięki temu mogą bardziej świadomie zarządzać swoimi objawami i dostosowywać codzienne aktywności, aby unikać przeciążenia organizmu.
Biofeedback pomaga zwiększyć świadomość procesów fizjologicznych, co umożliwia pacjentom bardziej aktywne zarządzanie objawami SM, co z kolei może poprawić jakość życia. Ważne jest jednak, aby biofeedback był częścią kompleksowego planu rehabilitacji.
Ograniczenia biofeedbacku w SM
Choć biofeedback ma swoje zalety, warto pamiętać o kilku ograniczeniach:
Neuroplastyczność jest ograniczona w zaawansowanych stadiach choroby, co może wpływać na skuteczność terapii, zwłaszcza w przypadku pacjentów z dużymi uszkodzeniami neurologicznymi.
Nie zastępuje leczenia farmakologicznego: Biofeedback może wspierać ogólne leczenie i poprawiać jakość życia, ale nie zastępuje leków modyfikujących przebieg choroby, które są kluczowe w kontrolowaniu SM.
Indywidualne różnice: Każdy pacjent z SM reaguje inaczej na biofeedback, więc skuteczność terapii może być zróżnicowana.
Rozwiązania stosowane w fizjoterapii
Metoda biofeedback jest powszechnie stosowana w wielu ośrodkach rehabilitacji zajmujących się leczeniem pacjentów z SM. Cześć metod łączy psychoterapię i neurofizjoterapię z wykorzystaniem detekcji aktywności elektrycznej mózgu (biofeedback EEG). Fizjoterapeuci używają biofeedbacku z powodzeniem do treningu chodu, ruchu ręką i innych funkcji motorycznych. Przeważnie wykorzystują do tego celu elektromiografię powierzchniową (sEMG) w połączeniu z elektrostymulacją funkcjonalną (FES). W zabiegach „biofeedbacku” pacjenci uczą się relaksować mięśnie oraz kontrolować poziom napięcia, co wpływa na redukcję objawów takich jak spastyczność.
Zabiegi stosujące biofeedback można również wykonywać w domu za pomocą urządzeń kompaktowych, które są dedykowane do zastosowań domowych. Dzięki temu, sesje biofeedback czy elektrostymulacji mogą być przeprowadzane praktycznie bez ograniczeń, co zwiększa efektywność rehabilitacji i daje większe szanse na poprawę sprawności.
Na rynku dostępnych jest wiele takich rozwiązań.
Jednym z nich jest aparat XFT-2001E G4 do rehabilitacji opadającej stopy. Wykorzystuje automatyczny biofeedback motoryczny na poziomie nerwowo-mięśniowym. Dzięki wbudowanemu czujnikowi żyroskopowemu z akcelerometrem, urządzenie automatycznie reaguje na zmiany w pozycji stopy, inteligentnie dostosowując stymulację (FES) do fazy ruchu.
W przypadku rehabilitacji ręki, bardzo pomocnym rozwiązaniem może się okazać aparat XFT-2003EA H2, które wykorzystuje biofeedback EMG, oraz elektrostymulację funkcjonalną (FES). Urządzenie precyzyjne monitoruje aktywność mięśni poprzez pomiar sygnału EMG, umożliwia dokładne śledzenie postępów rehabilitacji i znakomicie motywuje pacjenta do ćwiczeń. Oba wspomniane urządzenia posiadają ponadto tryby do rehabilitacji pasywnej poprzez zastosowanie elektrostymulacji EMS w celu wzmocnienia mięśni, powstrzymania zaniku tkanki mięśniowej i poprawy lokalnego krążenia.
Kolejnym interesującym rozwiązaniem są elektrostymulatory do terapii nietrzymania moczu. Elektrostymulacja mięśni Kegla jest znaną i zalecaną przez lekarzy metodą leczenia nietrzymania moczu w warunkach domowych. W przypadku poważniejszych przypadków tego schorzenia, które wynikają często z upośledzenia centralnego układu nerwowego, dobrym rozwiązaniem jest zastosowanie biofeedbacku EMG z sondą dopochwową, np. aparatu Nu-Tek Levator Elite.
Podsumowanie
Podsumowując, biofeedback jest z powodzeniem stosowany w terapii stwardnienia rozsianego jako narzędzie wspierające leczenie. Może pomóc w poprawie funkcji motorycznych, poznawczych oraz radzeniu sobie ze stresem i objawami choroby. Chociaż neuroplastyczność mózgu w SM jest ograniczona, biofeedback może wykorzystać istniejące zdolności adaptacyjne mózgu, aby poprawić funkcjonowanie i jakość życia pacjenta.
Leczenie SM jest trudnym procesem i wymaga wprowadzenie wszystkich znanych i akceptowanych przez medycynę metod leczenia jednocześnie.
Medyczne analizatory składu ciała firmy CHARDER
Analizatory składu ciała firmy Charder należą do jednych z najnowocześniejszych urządzeń tego rodzaju na rynku. Poniżej znajduje się porównanie dwóch flagowych analizatorów Charder, modeli MA601 oraz MA801. Oba urządzenia, to w pełni profesjonalne medyczne wagi analityczne z klasą dokładności III (OIML). Dedykowane zarówno dla jednostek typowo medycznych, ale również do ośrodków fizjoterapii, centrów fitness, ośrodków leczenia otyłości, sanatoriów i innych placówek zainteresowanych nowoczesnymi analizatorami bazującymi na analizie bioimpedancji (BIA) ludzkiego ciała.
Model MA601 jest zdecydowanie wystarczającym w typowych zastosowaniach i jednocześnie jest rozwiązaniem dużo tańszym od modelu MA801. Wykorzystuje 3 częstotliwości sygnału prądowego. Oferuje praktyczne wszystkie wskaźniki różnych pomiarów stosowane w analityce bioimpedancyjnej składu ciała prezentując je dodatkowo w bardzo czytelny sposób na wydruku raportu końcowego. Dzięki składanej kolumnie i małej wadze własnej, może być w łatwy sposób przemieszczany w różne miejsca.
Model MA801 wykorzystuje 5 częstotliwości, co jeszcze bardziej zwiększa precyzję pomiarów i jest dedykowany do specjalistycznych zastosowań. Istotną zaletą modelu MA801 jest rozszerzenie klasycznego badania BIA o wektorową analizę impedancji bioelektrycznej (BIVA), co pozwala na zaawansowaną analizę zdrowia komórkowego szczególnie u pacjentów z zaburzoną gospodarką wodną, gdzie BIVA wykazuje większą dokładność w porównaniu z BIA. Model MA801 posiada oczywiście wszystkie funkcjonalności modelu MA601, ale bez możliwości łatwego składania kolumny do transportu.
Poniżej przedstawiono kilka technicznych aspektów, które powinny pomóc w lepszym zrozumieniu technologii analizy składu ciała za pomocą pomiaru impedancji bioelektrycznej.
Jak działa analiza impedancji bioelektrycznej (BIA)?
Technologia BIA polega na przepuszczeniu przez ludzkie ciało prądu zmiennego między czterema kończynami, aby porównać ze sobą różne właściwości oporu w zależności od częstotliwości sygnału. Opór, który w przypadku prądu zmiennego nazywamy impedancją (Z), można podzielić na dwie składowe:
Rezystancja (R), która charakteryzuje obwód przewodzący prąd i nie zależy od częstotliwości prądu (jest jednakowa dla prądu zmiennego i stałego). Zmiana wielkości prądu ściśle podąża w takim obwodzie za zmianami napięcia. Rezystancja mocno zależy od ilości wody w organizmie, w szczególności w przestrzeniach międzykomórkowych a także od wielkości tkanki tłuszczowej.
Reaktancja (Xc), która charakteryzuje obwód o charakterze pojemnościowym. Zmiana wielkości prądu jest w tym przypadku przesunięta w czasie względem zmian napięcia (dokładnie 0 90 stopni). Reaktancja ściśle zależy od częstotliwości prądu oraz właściwości komórek tkankowych (mięśnie, tłuszcz, kości itd.) do gromadzenia ładunków elektrycznych, co wynika z istnienia błon komórkowych, które z elektrycznego punktu widzenia działają jak kondensator. Przy większych częstotliwościach, np. 50 KHz, ruch ładunków elektrycznych (o charakterze drgań, a nie stałego przepływu) odbywa się również wewnątrz komórek, pomimo że błona obejmująca komórki stanowi dla tych ładunków barierę. Reaktancja jest niska dla tkanek zawierających dużo wody i elektrolitów i wysoka dla tkanki tłuszczowej a w szczególności dla kości.
Właśnie proporcje różnych struktur tkankowych w naszym ciele wraz z różną zawartością wody i minerałów decydują o odmiennościach charakterystyki prądowej całego układu przewodzącego, co jest przedmiotem analizy. Okazuje się, że zmierzony zestaw różnych parametrów elektrycznych jest całkiem spory i wystarczający, aby uzyskać wiele ważnych informacji diagnostycznych a analizie podlega przecież prąd przepływający przez różne segmenty ciała. Wzajemne kombinacje pozyskanych w ten sposób danych wraz z innymi danymi, jak wzrost, wiek, płeć czy etniczność, można metodami statystycznymi skorelować w miarę dokładnie z pomiarami struktury składu ciała uzyskanymi metodami obrazowania bazującymi głównie na technice rentgenowskiej. Złotym standardem jest tu przede wszystkim absorpcjometria promieniowania X o dwóch energiach (DEXA), czy tomografia komputerowa (CT). Algorytmy stosowane w analizatorach firmy Charder zostały opracowane przy ścisłej weryfikacji ze strony złotych standardów.
Czym jest kąt fazowy?
Warunkiem przepływu ładunków elektrycznych czyli prądu jest różnica potencjałów czyli napięcie. Im wyższe napięcie, tym większe natężenie prądu, ale niekoniecznie tak jest w przypadku zmiennego napięcia, gdy pojawi się ono np. po obu stronach błony komórkowej czy innej bariery rozdzielającej dwa ośrodki przewodzące wypełnione ładunkami elektrycznymi. Różnica potencjałów doprowadzi do zgromadzenia się po obu stronach błony ładunków elektrycznych o przeciwnej polaryzacji (jonów). Największy ruch (przepływ) tych ładunków będzie jednak nie wtedy, gdy ta różnica potencjałów będzie największa, ale wtedy gdy największa będzie szybkość zmiany napięcia.
Innymi słowy, gdy ośrodek ma charakter wyłącznie pojemnościowy (reaktancja), to jeśli napięcie zmienia się sinusoidalnie, wtedy natężenie osiągnie najwyższą wartość, gdy napięcie na sinusoidzie będzie przechodzić przez zero (najbardziej stromy odcinek). Natomiast, gdy wartość napięcia wypłaszczy się na szczycie sinusoidy, przepływ prądu będzie zerowy, ponieważ zmiana napięcia w tym krótkim momencie czasu jest praktycznie zerowa. Przebieg sinusoidy prądowej jest przesunięty w stosunku do sinusoidy napięciowej dokładnie o 90°.
Ośrodek biologiczny budujący tkanki naszego ciała ma charakter zarówno przewodzący (rezystancyjny) jak i pojemnościowy (reaktancyjny), co oznacza, że sinusoida przebiegu prądowego jest przesunięta względem sinusoidy przebiegu napięcia o pewien kąt pomiędzy 0° a 90°. Przesunięcie to na osi „x” określa się właśnie jako kąt fazowy (przesunięcie fazowe), w skrócie PA (phase angle). Pojęcie kąta fazowego można również wyjaśnić za pomocą wektora impedancji, który jest wyznaczany przez dwie składowe: reaktancję i rezystancję. Kąt fazowy wyznacza nachylenie wektora impedancji, co obrazuje poniższy rysunek, gdzie widać również, jak impedancja zależy od częstotliwości.
Wartość kąta fazowego organizmu zmierzona za pomocą analizatora składu ciała dostarcza bardzo ogólną, ale istotną informację o stanie naszego zdrowia komórkowego. W typowych sytuacjach, waha się od 5° do 7°. Duży kąt fazowy oznacza dobry stan komórkowy naszego organizmu, prawidłową integralność błon komórkowych, ale wraz z wiekiem wielkość kąta fazowego zmniejsza się. Zależy ona również od płci i grupy etnicznej.
Mały kąt fazowy świadczy o gorszym stanie zdrowia komórkowego, co może być wywołane np. osłabionym metabolizmem, niedożywieniem, czy zbytnim wyniszczeniem organizmu. Może też być biomarkerem prognostycznym ważnych chorób. Badania wykazały ponadto, że kąt fazowy posiada wysoką korelację z wyższymi wskaźnikami przeżycia w warunkach interwencji medycznej. Wielkość zmierzonego kąta fazowego jest zatem ważnym wskaźnikiem zdrowia, dzięki czemu stanowi dodatkową wartość diagnostyczną w stosunku do klasycznej analizy składu ciała.
Oba modele MA601 oraz MA801 mierzą kąt fazowy całego ciała dla częstotliwości 50 KHz, a w przypadku modelu MA801 jest on dodatkowo przedstawiany na wykresie, który pozwala ocenić zmierzony kąt fazowy na tle danej populacji.
Czym jest BIVA?
BIVA, czyli wektorowa analiza impedancji bioelektrycznej jest rozszerzeniem analizy kąta fazowego o analizę długości wektora impedancji, dzięki czemu można np. rozróżnić dwa różne stany fizjologiczne, którym odpowiada ten sam kąt fazowy. Uzyskujemy w ten sposób więcej informacji diagnostycznych, ponieważ jednocześnie posiadamy informacje o stopniu nawodnienia oraz o masie komórkowej, czemu odpowiadają 4 obszary (ćwiartki) wykresu. Obliczenia są wykonywane z zastosowaniem tej samej częstotliwości 50 KHz.
Istotą BIVA jest jednak klasyfikacja składu ciała w odniesieniu do populacji referencyjnej z zastosowaniem tzw. elips tolerancji. Każda elipsa jest wykreślona wektorem impedancji składającym się ze składowej rezystancji (R) i reaktancji (Xc) po znormalizowaniu wg wzrostu (H). Wykres posiada trzy takie elipsy odpowiadające odpowiednio 50%, 75% oraz 95% percentylom populacji, co oznacza jaki procent populacji znajduje się wewnątrz każdej elipsy. Jeśli przykładowo obliczona wartość impedancji pacjenta po podzieleniu przez wzrost „wpada” w elipsę 75%, to oznacza to, że w tym obszarze znajduje się 75% populacji (zawężonej do płci, wieku i grupy etnicznej). Wartości poza elipsą 95% są uważane za nieprawidłowe.
Bardzo krótki wektor impedancji oznacza nadmierne nawodnienie organizmu, natomiast bardzo długi wektor impedancji oznacza nadmierne odwodnienie , ale nawet średniej długości wektor impedancji może oznaczać nieprawidłowy stan fizjologiczny, jeśli udział tkanek miękkich jest zbyt wysoki lub zbyt niski.
BIVA znajduje szerokie zastosowanie w diagnostyce i leczeniu wielu chorób skutkujących nieprawidłową gospodarką wodną, w chorobach żywieniowych oraz w medycynie sportowej. W przypadku analizatorów firmy Charder, funkcja ta jest oferowana tylko przez model MA801 i jest wykonywana automatycznie w ramach całego pomiaru a wykres elips tolerancji znajduje się na każdym medycznym raporcie końcowym.
Pomiar wieloczęstotliwościowy
Analizatory Charder wykorzystują kilka częstotliwości prądu w celu uzyskania dokładnych wyników. Wynika to ze zróżnicowanej „czułości” różnych częstotliwości na różne struktury tkankowe. Prądy o niskiej częstotliwości mają tendencję łatwiejszego przechodzenia w przestrzeniach zewnątrzkomórkowych (ECW), natomiast prądy o wyższych częstotliwościach łatwo przechodzą przez błony komórkowe z uwagi na czynnik reaktancyjny (pojemnościowy).
Zastosowanie trzech częstotliwości: 5, 50 i 250 KHz, jest w zupełności wystarczające, aby uzyskać zadowalającą dokładność analizy składu ciała. Zastosowanie 5 częstotliwości 5, 20, 50, 100, 250 KHz, jak w modelu MA801, zapewnia precyzję pomiaru istotną dla najbardziej wymagających procedur diagnostycznych. Stosowanie wyższych częstotliwości powyżej 250 KHz nie wnosi znaczącej poprawy dokładności. Pamiętajmy ponadto, że większa ilość częstotliwości wykorzystywanych podczas pomiaru wydłuża całkowity czas badania pacjenta.
Wideo: Jak uzyskać bardziej dokładny pomiar składu ciała? (ang.)
System MyOnyx – biofeedback EMG, elektrostymulacja i ETS
MyOnyx jest nowoczesnym rozwiązaniem przeznaczonym dla lekarzy i fizjoterapeutów umożliwiającym precyzyjne monitorowanie i trening mięśni za pomocą metody biofeedback EMG oraz elektrostymulacji, z możliwością dokupienia również modułu do biofeedback’u ciśnieniowego. Znajduje zastosowanie przede wszystkim w terapii nietrzymania moczu, w rehabilitacji po udarze mózgu i w leczeniu wielu innych chorób neurologicznych. Thought Technology jako następca modelu znanego pod nazwą MyoTrack Infinity.
MyOnyx jest urządzeniem przenośnym i prostym w obsłudze, które bez problemu mieści się w dłoni. Może działać zarówno poprzez wbudowany akumulator jak i po podłączeniu do sieci. W zależności od wersji, może działać w trzech konfiguracjach:
Tryb autonomiczny – bez zewnętrznej kontroli.
Tryb zdalny – pod kontrolą aplikacji MyOnyx Mobile zainstalowanej na dowolnym tablecie z systemem Android.
Tryb komputerowy – pod kontrolą programu BioGraph Infinity zainstalowanego na komputerze (lub laptopie).
W trybie autonomicznym, urządzenie pełni jedynie rolę elektrostymulatora oferującego aż 4 kanały stymulacji i trzy rodzaje stymulacji:
NMES – elektrostymulacja nerwowo-mięśniowa (EMS)
TENS – elektrostymulacja przeciwbólowa
MET – elektrostymulacja mikroprądami.
Aby w pełni wykorzystać możliwości urządzenia MyOnyx, tj. biofeedback EMG oraz ETS, należy je podłączyć bezprzewodowo albo do tabletu (tryb zdalny) albo do komputera (tryb komputerowy). W tym wypadku, aparat MyOnyx pełni rolę jednostki wykonawczej, która jest sterowana przez specjalistyczne oprogramowanie zewnętrzne zainstalowane na dowolnym tablecie z systemem Android lub na komputerze z systemem Windows. Do zabiegów biofeedback EMG i ETS można wykorzystywać dwa kanały urządzenia.
Oddzielenie jednostki wykonawczej od oprogramowania (na tablecie lub komputerze) daje dużo większe możliwości w porównaniu z innymi spotykanymi na rynku rozwiązaniami opartymi na pojedynczym urządzeniu, zarówno w zakresie programów treningowych, jak i funkcji analitycznych.
System MyOnyx można nabyć w dwóch wersjach handlowych:
Wersja
Tryb
Autonomiczny
Zdalny
(MyOnyx Mobile)
Komputerowy
(Biograph Infinity)
Podstawowa (T9020)
Rozszerzona (T9030)
Wersja podstawowa MyOnyx w wielu wypadkach jest zupełnie wystarczająca, ponieważ instalowana na tablecie aplikacja MyOnyx Mobile posiada naprawdę sporo możliwości. Wersja rozszerzona, która wykorzystuje oprogramowanie BioGraph Infinity z modułem MyOnyx Rehab Suite, posiada jeszcze bardziej zaawansowane funkcje i jest rozwiązaniem dla bardziej wymagających i doświadczonych użytkowników. Program Biograph Infinity nie posiada jedynie trybu elektrostymulacji oraz ETS.
Zamiast zakupu od razu wersji rozszerzonej, można też najpierw nabyć samą wersję podstawową, a następnie po jakimś czasie dokupić program BioGraph Infinity, co sumarycznie będzie tylko nieznacznie droższym rozwiązaniem.
Kolejną zaletą systemu MyOnyx jest możliwość dokupienia (zarówno do wersji podstawowej, jak i rozszerzonej) specjalnego moduł do biofeedbacku ciśnieniowego zaopatrzonego w pneumatyczną sondę dopochwową. O ile sygnał EMG doskonale odzwierciedla aktywność elektryczną mięśni związaną z wysiłkiem wywieranym na układ nerwowo-mięśniowy, tak pomiar ciśnienia w dopochwowej sondzie pneumatycznej pokazuje nam bezpośrednio rzeczywistą siłę mięśni, co może być lepszym wskaźnikiem oceny postępów leczenia. Sygnał EMG pozostaje jednak bardziej precyzyjnym wskaźnikiem niektórych funkcji kontrolnych i pozwala na ocenę spoczynkowego stanu mięśni.
MyOnyx to urządzenie wysokiej jakości, zaprojektowane z myślą o profesjonalistach w dziedzinie fizjoterapii, którzy poszukują niezawodnego rozwiązania z możliwością wykonywania zabiegów w dowolnym miejscu.
Prezentacje i materiały
Poniżej znajduje bogaty materiał filmowy dotyczący systemu MyOnyx (w języku angielskim).
Wprowadzenie do MyOnyx (webinar)
Omówienie możliwości MyOnyx na tle współczesnych technologi detekcji i wizualizacji powierzchniowych sygnałów EMG wykorzystywanych w metodzie Biofeedback.
Instalacja aplikacji MyOnyx Mobile
Podstawowe ekrany aplikacji MyOnyx Mobile
Wykonanie sesji biofeedback EMG
Wykonanie sesji ETS
Elektrostymulacja MyOnyx w trybie autonomicznym
Elektrostymulacja MyOnyx z poziomu aplikacji MyOnyx Mobile
Krótka prezentacja urządzenia MyOnyx oraz aplikacji MyOnyx Mobile przeprowadzona przez fizjoterapeutę.
Biofeedback sEMG w leczeniu chorób układu nerwowo-mięśniowego
Biofeedback z terapii mięśni dna miednicy
Atestowane wagi medyczne CHARDER
Taiwańska firma Charder, to jeden z największych producentów atestowanych medycznie instrumentów pomiarowych, która osiągnęła status światowego lidera wśród producentów klasowych wag medycznych. Firma specjalizuje się również w produkcji klinicznych analizatorów składu ciała, wzrostomierzy, czy dynamometrów. Charder produkuje również wagi medyczne znane pod innymi markami, np. Soehnle, Marsden, czy Sibel Med (ASIMED).
Oprócz najwyższej jakości wykonania, wagi CHARDER charakteryzuje przede wszystkim intuicyjna obsługa, stabilna podstawa, łatwość utrzymania czystości i maksymalnie uproszczone procedury czynności serwisowych, które w przypadku wszystkich wag klasowych wymagają okresowego przeprowadzania. Oferta produktowa firmy CHARDER jest dość szeroka i dopasowana do różnych potrzeb personelu medycznego wielu specjalizacji. W niniejszym artykule postaramy się przedstawić najważniejsze produkty CHARDER, które cieszą się największą popularnością.
Najbardziej popularne modele wag kolumnowych CHARDER. Występują w konfiguracji z teleskopowym wzrostomierzem mechanicznym (HM201M) lub elektronicznym (HM200D), a także w wersji bez kółek i z kółkami.
Wszystkie powyższe modele są wagami atestowanymi i posiadają klasę dokładności III.
W większości zastosowań zupełnie wystarczająca jest wersja bez kółek, ponieważ wagę CHARDER można bez problemu przenieść trzymając za kolumnę. Natomiast jeśli istnieje potrzeba częstego przemieszczania wagi, dostępne są również wersje z wygodnymi gumowymi rolkami transportowymi.
Porównanie wybranych atestowanych wag CHARDER dla niemowląt
Najbardziej popularne modele wag niemowlęce CHARDER.
Wszystkie powyższe modele są wagami atestowanymi i posiadają klasę dokładności III.
Higiena stetoskopów – kilka rad dla lekarzy
Wg badania z 2018 r. opublikowanego w Infection Control & Hospital Epidemiology, stetoskopy są pokryte różnorodnymi bakteriami, z których najczęstsze to różne rodzaje gronkowców. Inne izolowane organizmy to Pseudomonas, Acinetobacter, Clostridium, Enterococcus, Stenotrophomonos i Burkholdeira.
Co ciekawe, brak jest wiarygodnych danych, które by określały rodzaje wirusów występujących na stetoskopach. Jest to szczególnie ważne w dobie pandemii wywołanej SARS COV-2. Różne dane wskazują, że wirus ten może w skrajnie niekorzystnych dla użytkownika przypadkach przetrwać do 3 dni. Zależy to przede wszystkim od rodzaju materiału, z jakiego zrobiony jest stetoskop. Elementy zawierające złoto a w szczególności srebro i miedź, są dla wirusów toksyczne i w kilka godzin ulegają samooczyszczeniu.
W praktyce lekarskiej jednak jest to okres zbyt długi. Dlatego należy skupić się na trzech elementach, zwiększających poziom higieny w pracy ze stetoskopem:
Czystość rąk badającego lekarza
Czyszczenie stetoskopu
Przechowywanie stetoskopu w trakcie pracy
Problematyka higieny osobistej lekarza jest doskonale znana i nie musi być w tym miejscu rozwijana. Dość powiedzieć, że standardowe mycie rąk wodą z mydłem i następcze odkażanie skóry lub rękawic roztworem 70% alkoholu jest powszechne.
Mycie wodą z mydłem elementów stetoskopu jest dobrym rozwiązaniem, jeśli producent zezwala na użycie detergentów. Użycie alkoholu izopropylowego lub etylowego w stężeniu ponad 60%, najlepiej 70%, pozwala na destrukcję otoczki białkowo-lipidowej wirusa. Należy jednak unikać mieszanek alkoholu ze środkami powierzchniowo czynnymi, które mogą uszkadzać elementy stetoskopu, które są wykonane z tworzyw sztucznych. Czyścić należy dość dokładnie w okolicy połączenia membrany z otoczką głowicy. W tych mikroszczelinach wirus może przetrwać.
Nowym rozwiązaniem, które od niedawna jest stosowane w placówkach medycznych, może tu być użycie jednorazowych membran silikonowych MDF PureSona™ – Hygienic Stethoscope Diaphragm, które nie tylko są pozbawione wirusa, ale zmniejszają straty dźwięku, dzięki czemu poprawiają czułość akustyczną o około 5dB. Ich cena nie jest zaporowa i takie membrany można używać w praktyce codziennej. Można je nabyć już w Polsce na stronie: Membrany higieniczne PureSona.
Istotnym jest także przechowywanie stetoskopu pomiędzy badaniami pacjentów. Przygodne miejsca, w których stetoskop jest odkładany powinny być zamienione na jedno miejsce, łatwe do czyszczenia.
Okazuje się ponadto, że noszenie stetoskopu na szyi jest lepszym rozwiązaniem, od noszenia w kieszeni fartucha (Journal of Hospitalist Medicine, 2011).
Stetoskopy Spengler – Porównanie i Recenzja
Francuska firma Spengler wprowadziła na rynek nową linię nowoczesnych stetoskopów będących rozwinięciem starszych modeli Magister oraz Cardio Prestige. Nowe wersje oznaczone jako wersja II są jednak zdecydowanie odmienne od swoich poprzedników, które przypominały tańsze i mniej zaawansowane stetoskopy Spirit. Najnowsza edycja nawiązuje jakością do flagowych i popularnych Littmannów, a wzornictwem i precyzją wykonania może nawet je przewyższa.
Firma Spengler poświęciła kilka lat, aby opracować słuchawki lekarskie spełniające najwyższe wymagania. Współpraca z prestiżowym i największym w Europie laboratorium badawczym LMA wykazała, że kluczowym czynnikiem mającym wpływ na jakość osłuchową stetoskopu jest głowica, a konkretnie jej waga i gęstość masy. Efektem tych prac są stetoskopy internistyczne Magister II, kardiologiczne Cardio Prestige II oraz anestezjologiczne Pulse II.
Stetoskop dla lekarzy rodzinnych i internistów:
Bardzo dobre parametry akustyczne przy dużym komforcie użytkowania i wszechstronnych zastosowaniach. Niespotykana wydajność w całym zakresie częstotliwości.
Głowica wykonana ze stali nierdzewnej o podwyższonej masie, a lira z lekkiego aluminium i stalową sprężyną.
Stetoskop dla wymagających specjalistów i kardiologów:
Zdecydowanie wyjątkowe narzędzie do precyzyjnej diagnostyki medycznej i najlepszy stetoskop firmy Spengler. Przewody zostały wykonane z czarnego elastycznego silikonu, dzięki czemu słuchawki lekarskie można bardzo łatwo złożyć i schować do mniejszego futerału lub torby. Przewody są zarazem nieco skrócone i grubsze, aby za pomocą dwóch równoległych torów akustycznych zapewnić najwyższy poziom transmisji dźwięków przy maksymalnej izolacji zakłóceń zewnętrznych.
Wykonany w całości ze stali nierdzewnej i z większą masą głowicy.
Lekki stetoskop anestezjologiczny:
Wykonany w całości z aluminium i zaprojektowany, aby zapewnić wysoką czułość akustyczną dla niskich częstotliwości, co osiągnięto poprzez dodanie większej ilości materiału w samym rdzeniu głowicy.
Idealny dla pielęgniarek oraz do osłuchowego pomiaru ciśnienia krwi, a także dla lekarzy szukających bardzo lekkiego lub łatwo przenośnego tańszego stetoskopu.
Krawędzie głowicy posiadają grubszy pierścień, co zwiększa odporność głowicy na uderzenia zewnętrzne lub upadek.
Wszystkie trzy powyższe rodzaje stetoskopów występują w dwóch wersjach głowic:
Dual – tradycyjna głowica dwustronna z membraną i lejkiem, przy czym na lejek można założyć dodatkową mniejszą membranę pediatryczną.
Single – głowica jednostronna tylko z membraną – nie wymaga kłopotliwego czasami odwracania strony głowicy podczas badania.
Membrana „pływająca”
Membrana „pływajaca”, czyli wieloczęstotliwościowa (lub dwutonowa) występuje tylko w modelach Magister II oraz Cardio Prestige II. Pozwala na selektywne osłuchiwanie różnych zakresów częstotliwości w zależności od siły nacisku na głowice. Lekki nacisk pozwala na osłuchiwanie niskich częstotliwości, jak w trybie lejka, a mocny nacisk – na osłuchiwanie wysokich częstotliwości.
Modele z głowicą „Dual” posiadają w zestawie dodatkową membranę pediatryczną, którą można założyć na lejek. Model Magister II Dual wydaje się pod względem wyglądu i funkcjonalności niemal identyczny, jak stetoskop Littmann Classic III, gdzie również istnieje możliwość założenia mniejszej membrany na lejek. Rożnica pomiędzy Spenglerem a Littmannem polega jednak na tym, że w modelu Littmann Classic III membrana jest na sztywno zintegrowana z ciepłym pierścieniem, co po zdjęciu membrany wymaga założenia dodatkowego pierścienia na lejek, natomiast w modelu Magister II Dual, podobnie jak w modelu Cardio Prestige II, jest to ten sam pierścień, ponieważ bez problemu można go oddzielić od mniejszej membrany i zamontować na lejku.
Jakość wykonania
Trzeba przyznać, że nowe stetoskopy Spengler zachwycają jakością wykonania. Przekłada się to nie tylko na wysokie parametry osłuchowe, ale też na wyjątkowy wygląd i komfort użytkowania. Przyjemnie trzyma się je w ręce. Wszystkie krawędzie są równo sfazowane i atrakcyjnie wyprofilowane.
Podczas badania ciśnienia, głowica z łatwością wsuwa się pod mankiet.
W przypadku modeli z głowicą obrotową „Dual„, warto zwrócić uwagę na wyraźne oznaczenie aktywnej strony głowicy za pomocą dużej czerwonej kropki.
Wersje kolorystyczne
Wszystkie słuchawki lekarskie nowej linii (II) Spengler pojawiły się na rynku wyłącznie z przewodami w kolorze czarnym, jednak obecnie dostępne są już modele w kilku innych kolorach. Niewielka liczba kolorów wynika prawdopodobnie z zastosowanego materiału, z którego zostały wykonane dreny, czyli specjalny silikon.
Model Magister II występuje również z głowicą w dwóch wersjach kolorystycznych, tj. w kolorze srebrnym oraz w kolorze czarnym.
Nieco więcej wersji kolorów występuje dla modelu Pulse II.